Μικρή Ζήρεια

By mountainsGreece, Μάρτιος 2, 2017

Η Μικρή Ζήρεια αποτελεί την βόρεια απόληξη του όρους Κυλλήνη. Λόγω προσανατολισμού, παραμένει χιονισμένη για πολλούς μήνες, ενώ κάποιες χρονιές δέχεται περισσότερο χιόνι ακόμα και από τα βουνά της Βορείου Ελλάδας. Εξαιτίας του απρόβλεπτου ελληνικού κλίματος και της σχετικά χαμηλής κορυφής, το χιόνι συχνά δεν είναι αρκετά παγωμένο, με αποτέλεσμα η χειμερινή ανάβαση να ισοδυναμεί με αρκετές ώρες ταλαιπωρίας.

Δυτικά του βουνού βρίσκεται η Μεγάλη Ζήρεια, ενώ ανάμεσά τους υπάρχει το φαράγγι της Φλαμπουρίτσας. Οι τρεις κορυφές, που ξεπερνούν τα 2.000μ, είναι αρκετά κοντά ώστε να μπορεί κανείς να τις επισκεφθεί σε μία μέρα. Από την Τσούμα, την πιο απομακρυσμένη από τις τρεις, διακρίνεται τόσο η Μεγάλη Ζήρεια όσο και το φαράγγι, που χωρίζει τα δύο βουνά. Στο βουνό κυριαρχούν τα έλατα, με τα εντυπωσιακά μαυρόπευκα να καταλαμβάνουν μικρότερες εκτάσεις. Στα λιβάδια αναπτύσσονται γκορτσιές και αγριοκορομηλιές, ενώ περισσότερα είδη χλωρίδας συναντώνται μέσα στο φαράγγι, εξαιτίας του νερού, που συγκεντρώνεται εκεί.

Από τις τρεις λίμνες της περιοχής- Στυμφαλίας, Δασίου και η τεχνητή λίμνη Φενεού (Δόξας)-, η δεύτερη είναι η πιο δημοφιλής. Τα τελευταία χρόνια, έχει μετατραπεί σε ατραξιόν “φυσιολάτρες”, οι οποίοι νοικιάζουν αυτοκίνητα από επιχειρηματίες της περιοχής και αλωνίζουν στα οροπέδια, τρομοκρατώντας την πανίδα της περιοχής. Στην τελευταία επίσκεψη που κάναμε μας έκανε εντύπωση η ερημιά του δάσους. Ούτε δρυοκολάπτες ακούσαμε, ούτε είδαμε κάποιο πτηνό, εκτός από κοράκια στο αλπικό κομμάτι του βουνού.

Αντίθετα, οι κυνηγοί έχουν αφήσει παντού τα σημάδια τους, με κάλυκες και ίχνη από τζιπ να εντοπίζονται από τα λιβάδια ως την κορυφογραμμή, ακόμα και βαθιά μέσα στο δάσος. Μια ολόκληρη αγέλη κυνηγόσκυλων είναι εγκατεστημένα σε μία στάνη, στην τοποθεσία Πηγάδια, αποτελώντας μόνιμη απειλή για τα μικρά άγρια ζώα του βουνού, ενώ σε πολλά σημεία συναντήσαμε και σκουπίδια.

Παρά τα εμφανή σημάδια ανθρώπινης παρέμβασης, η περιοχή έχει ακόμα πολλά να προσφέρει στους πεζοπόρους. Ιδανική εποχή για μια επίσκεψη το βουνό είναι την άνοιξη, αφού λιώσουν τα χιόνια. Ωστόσο, τις κρύες μέρες του χειμώνα, όταν το χιόνι είναι παγωμένο, συνιστά μια καλή πρόταση για όσους επιθυμούν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις στους στην χειμερινή ορειβασία.

Κορυφή

2.117μ.

Αποστάσεις

Αθήνα: 136χλμ.

Θεσσαλονίκη: 585χλμ.

Καταφύγιο

Ένωση Ορειβατών Φυσιολατρών (χωριό Κεφαλάρι): τηλ (+30) 210 38 070 93

Προτεινόμενη διαδρομή

Ξεκινάμε από το χωριό Κεφαλάρι. Το μονοπάτι ξεκινάει από τον ορειβατικό ξενώνα που βρίσκεται αριστερά από την κεντρική πλατεία του χωριού λίγο πιο έξω και δίπλα σε εκκλησία. Δεν υπάρχει ορειβατική ταμπέλα που να μας δείχνει την πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε, ωστόσο το μονοπάτι είναι ευκρινές. Φεύγουμε δεξιά από τον ξενώνα και ανηφορίζουμε περνώντας δύο φορές μέσα από ένα ρέμα χωρίς νερό. Στην αρχή της διαδρομής συναντάμε μία βρύση για ζώα ενώ αραιά υπάρχουν και ορειβατικοί κούκοι. Σύντομα θα βρούμε και ένα παλιό μεταλλικό ορειβατικό σήμα πάνω σε πεύκο. Στη συνέχεια, και αφού περάσουμε μέσα από ένα στενό πέρασμα ανάμεσα σε θάμνους, φτάνουμε σε δασικό δρόμο.

Περνάμε απέναντι στο πλάτωμα και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τα αριστερά για το ρέμα. Συνεχίζουμε δεξιά από γλιστερό μονοπάτι. Σύντομα φτάνουμε σε πλάτωμα με μικρά δέντρα και η σήμανση περιορίζεται σε κορδέλες δεμένες στα κλαδιά. Προσοχή, σε κάποια σημεία το μονοπάτι έχει κλείσει από την πυκνή βλάστηση. Καλό είναι να περάσουμε ανάμεσα από τα κλαδιά γιατί αλλιώς μπορεί πολύ εύκολα να χάσουμε το μονοπάτι.

Διασχίζουμε το ελατόδασος και μετά από ένα κλειστό κομμάτι φτάνουμε σε ένα μεγάλο οροπέδιο. Στα αριστερά μας και λίγο μακρύτερα υπάρχει μία στάνη και δασικός δρόμος. Κινούμαστε προς τα δεξιά και ακολουθούμε τη συστάδα δέντρων, που βλέπουμε στα αριστερά μας.

Για να εντοπίσουμε την είσοδο του μονοπατιού στο δάσος, αναζητάμε το πηγάδι Μούτσιου. Η σήμανση συνεχίζεται με κορδέλες, ενώ αραιά υπάρχουν και κόκκινα μεταλλικά σημάδια στα δέντρα. Μετά από μερικά ανοίγματα του δάσους αρχίζουμε να ανηφορίζουμε μέσα από ξερό ρέμα. Το μονοπάτι σε γενικές γραμμές είναι ευκρινές και με λίγη προσοχή θα μας οδηγήσει σωστά.

Προσεγγίζοντας το αλπικό κομμάτι, έχουμε αριστερά μας χαρακτηριστικά βράχια, τα οποία παρακάμπτουμε από τα δεξιά, ανηφορίζοντας προς την κορυφογραμμή από όπου εμείς κρίνουμε εύκολο και ασφαλές. Φτάνουμε στο διάσελο, από όπου στα αριστερά μας βλέπουμε την κορυφή Βουνό Ντουσιάς, ενώ δεξιά και λίγο μακρύτερα βρίσκεται η κορυφή Χιόνι. Σύμφωνα με τους ορειβατικούς χάρτες η κορυφή Βουνό Ντουσιάς είναι η ψηλότερη με ύψος 2.088μ. και ακολουθεί η κορυφή Χιόνι με 2.086μ. Ωστόσο οι ξύλινες ορειβατικές ταμπέλες που θα βρούμε στο γυρισμό αναφέρουν σαν ψηλότερη την κορυφή Χιόνι με ύψος 2.177μ.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και δεν αποκλείεται η ψηλότερη κορυφή να είναι αυτή που βρίσκεται ανάμεσα στις προαναφερθέντες και δεν έχει κάποια ονομασία. Για να γυρίσουμε, προχωράμε προς τα δεξιά πάνω στην κορυφογραμμή μέχρι που φτάνουμε στην τελευταία κορυφή (Χιόνι).

Από εδώ μπορούμε να κατηφορίσουμε δεξιά είτε περνώντας την κορυφή η να κατηφορίσουμε πριν από αυτή με κατεύθυνση τον αυχένα στα δεξιά μας. Ουσιαστικά, μετρώντας τους αυχένες από την κορυφή Ντούσιας εμείς πρέπει να κατέβουμε στον τρίτο που θα συναντήσουμε δεξιά μας. Αριστερά του βρίσκεται το μονοπάτι.

Ξεκινάμε την κατάβαση μέχρι που φτάνουμε στο ρέμα Μακριά Χούνη. Εδώ συναντάμε κίτρινα σημάδια από το μονοπάτι Ε4. Χαρακτηριστικό του μονοπατιού είναι τα πολλά σπασμένα και ξεριζωμένα δέντρα από τη μεγάλη ποσότητα χιονιού που έπεσε τον χειμώνα του 2010-11. Κατηφορίζουμε σε ευδιάκριτο μονοπάτι μέχρι που φτάνουμε σε δασικό δρόμο με ξύλινη ταμπέλα. Από εκεί θα συνεχίσουμε δεξιά με κατεύθυνση το μεγάλο οροπέδιο που περάσαμε στην αρχή της διαδρομής.

Μετά από περίπου σαράντα λεπτά φτάνουμε σε στάνη. Βρίσκεται αριστερά του δασικού δρόμου, ενώ εμείς πρέπει να συνεχίσουμε δεξιά μέσα από μονοπάτι. Τα ζώα έχουν ανοίξει αρκετά περάσματα και είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε το σωστό μονοπάτι. Αφού μπούμε στο δάσος, κινούμαστε παράλληλα με την κορυφογραμμή, που βρίσκεται στο βάθος δεξιά μας.

Σύντομα θα φτάσουμε στο οροπέδιο και μπροστά σε δρόμο που οδηγεί σε στάνη. Προσοχή στα λυτά κυνηγόσκυλα, τα οποία γαβγίζουν χωρίς όμως να πλησιάζουν αρκετά κοντά. Περνώντας αριστερά από τη στάνη και ακολουθώντας για λίγο τον δασικό δρόμο θα βγούμε δίπλα στο πηγάδι, που συναντήσαμε στην αρχή. Από εδώ γυρίζουμε από το ίδιο μονοπάτι μέχρι το χωριό, ακολουθώντας πάντα τις κορδέλες στα δέντρα.

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με την μυθολογία, σε ένα σπήλαιο της Κυλλήνη γεννήθηκε ο Ερμής, ο οποίος λατρευόταν σε ολόκληρη την περιοχή της Ευρωστίνης. Καρπός του έρωτα της νύμφης Μαίας με το Δία, ο μικρός θεός δραπέτευσε από τη σπηλιά το πρώτο βράδυ της γέννησης του και έφτασε μέχρι τη Θεσσαλία, όπου έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα.

Επιστρέφοντας στην Κυλλήνη, ανακάλυψε μια χελώνα, από το καβούκι της οποίας έφτιαξε μια λύρα- το πρώτο μυθικό μουσικό όργανο. Τελικά, η λύρα τον έσωσε από το μένος του Απόλλωνα, ο οποίος τη δέχτηκε ως αντάλλαγμα για τα χαμένα βόδια. Από τότε, μία από τις κορυφές της Κυλλήνης ονομάζεται Χελυδορέα, που σημαίνει εκδορά χελώνας.

Αξιοθέατα

Στη δυτική πλευρά της Κοιλάδας της Φλαμπουρίτσας και σε υψόμετρο 1.700 μ. βρίσκεται το μεγαλοπρεπές σπήλαιο, έκτασης 1.200 τ.μ., όπου λέγεται ότι γεννήθηκε ο Ερμής. Οι επτά θάλαμοι του είναι φυσικά διακοσμημένοι με σπάνια λευκά πετρώματα και γλυπτά από σταλακτίτες και σταλαγμίτες.

Αξίζει, ακόμα, μία επίσκεψη στις ιαματικές πηγές των Λουτρών Κυλλήνης, μέσα στο δάσος και δίπλα στα ρωμαϊκά ερείπια, καθώς και στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της πόλης της Αρχαίας Κυλλήνης, που κατοικήθηκε σχεδόν αδιάλλειπτα από τους παλαιολιθικούς χρόνους.

Σκι

Το πιο κοντινό χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται στη Μεγάλη Ζήρεια- αν και έχει μετονομαστεί σε Αθλητικό Κέντρο Ζήρειας, καθώς η ένταξη της περιοχής στο δίκτυο Natura δεν επιτρέπει τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Με τη μετονομασία του Κέντρου ξεπεράστηκαν τα “εμπόδια” που αφορούσαν τη διάνοιξη δρόμων και την κατασκευή χώρου στάθμευσης, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.